22 yasina geldim, ergenligimin ilk yillarindan beri sahip oldugum hoslandigim cocuga okuz gibi davranma huyumdan vazgecemedim.

Benim sporum da tum duygulari ekstrem yasamak, carpinti gibi cardio yok.

Kendi kendime her konuda yetebilme motivasyonu seviyemin tamamen sevip, sevilmeme bagli olmasi cok acinasi, ayni zamanda cok insani bir gercek.
Hoslandigim erkekler benim ideallerime ulasma istegimin katalizorleri adeta.

Kimse paint programi kadar samimi degil.

Eski sevgili gomlegi/tisortu biriktiricilik birincilik odulu ve onur madalyasi tabii ki de bana gidiyor. Ya da geliyor.

Tumblr’dan yaptigim cikarima gore sadece kahkullu kizlar mutlu olabiliyor, bir sidecutli olarak ben dogarken olmusum kankalar.

Lutfen gelecekteki sevgilimin bir sosyal hayati olsun ama bana benim de aktif bir sosyal hayatim olmak zorundaymis gibi hissettirmesin, cunku ben kendime bu konuda yeterince yukleniyorum zira bir ikinciyi kaldiramam. 

Hayatimda hic tuvalete giderken yanima oyalayici materyal goturmek zorunda kalacak kadar sindirim ve bosaltim sikintisi cekmedigim icin biraz dislanmis hissediyorum acikcasi cunku cevremdeki bircok insan nasil oluyorsa kronik kabiz. Yani bir nevi yuruyen boklar. Ama sevdigim boklar.

Walkers. 

Birlikte cekilmis sacma bir fotografimiz veya ikimizin de sevdigini bildigimiz bir kac sarki ya da film yoksa, o insan ne kadar uzun sure hayatimda olmus da olsa kendisini bir kac ay gormemem durumunda aklima gelmesi yahut ozlemem cok dusuk bir ihtimal. O kadar kucuk bir ihtimal ki mikroskopla bile goremeyebilirsiniz.

Bence cok yakisikli cocuklar hic asik olmuyorlardir, egolari izin vermiyordur, egolari izin verse, ne bileyim, kesin olmuyorlardir.

Son 3 gundur kendi kendime hallenmenin rekorunu kiracagim sanirim. Spor yapiyorum icimdeki hayvan ortaya cikiyor (evet ciftlesme mevsimindeki bir hayvan), sakin sakin ders calisiyorum, aslinda calisamiyorum ders calismak benim icin uzun zamandir kitaplarla bakismaktan ibaret, azami 8. dakikada neden yalnizim diye dusunmeye basliyorum, yemek yapacagim, kavanozu acamiyorum, ama gercekten ispanyollarin kavanozlarla ilgili buyuk sikintisi var, sulu gozlerle caresizlik turkuleri mirildanmaya basliyor, mutfagin bir kosesine cokup 5.sinif kotu oyunculuklu amerikan filmi cekiyorum, ya da britney spears klibi, hangisini istersen. Bizde secenek cok. 

O degil de, britney spears hala yasiyor mu?  

yasiyormus.

Icimdeki ergen olmedigi icin sevinsem mi uzulsem mi o konuda da kararsizim, hatta kararsiz miyim ondan bile emin degilim, belki de eminim ama bilincaltim bile tembel oldugu icin bunu su yuzune cikarmiyor, belki de tembellikten degil sadece kendini korumaya aldigi icin boyle, her neyse, fakat ayni zamanda bunu hormonlara baglamam ne derece dogru ondan da emin degilim. Soyle ki, bu kendime surekli yoktan yere degisik hissiyatlar olusturusumun sebebi iyi ya da kotu birseyler hissetmenin tamamen uyusuk olmaktan daha iyi oldugunu dusunmemdir, ancak sebebinin farkinda degilimdir. Bence olabilir, cunku eger bunu yazacak kadar dusunebiliyorsam kim bilir ben bilincinde degilken neler dusunuyorumdur.

Uzun lafin kisasi; ya insan beyni cok acayip bir organ, ya da ben cogu zaman pek de kendimde degilim.

sikerim ya marseli mi kalmis.

Normal sosyal hayatimda zerre gostermek istemedigimden en cirkin en rafine sivri dilli halimi su twitter gorurken insanlarin olmak istedikleri insani oynamalari, bos ozguvenlerle car car konusuyor olmalari tam bir beyin amciklanmasi